Dieven in de nacht

En dan valt een zijvleugel van het paradijs in duigen. Halfzes. Gent. Ik slaap op een sofa. Ik logeer bij een zoon van ons, maak een tussenstop op weg naar New York. Ik ben namelijk hoofdredacteur van een documentaire voor Canvas. Daar heb ik de voorbije weken in Italië - tussen de bak voor bier en het rek met chips - aan gewerkt. De wekker gaat. Ik zet hem uit. Vreemd. Dat was niet het geluid van mijn wekker, maar van mijn telefoon. Enkele seconden later een sms. ‘We zijn bestolen.’ Els, die in Italië onze zoon Bruce en dochter Luna op bezoek heeft, kan me niet bellen want haar iPhone werd geroofd. Wat ik kan verzamelen zijn losse flarden informatie: Els heeft zaklampen gezien toen ze opstond voor een glas water. Ze hoorde stemmen. Het hele huis overhoop. Koffers en handtassen weg. Ijskast open, halfleeg. Buiten, op de parking, de leeggeschudde inhoud van de koffers en handtassen,klaar om mee te nemen. Koffers zelf weg. Er was toevallig veel cash in huis. Elke cent weg. Het slot van het hek geforceerd, het hek zelfs uit zijn hengsels gelicht. Vreemde dingen. Auto open. Spullen in de koffer gelegd. Maar de sleutel lag - nog? opnieuw? - netjes in de slaapkamer. La Pantera is er nu. En de politie. En Tonino. Het is zes uur. Ik houd jullie op de hoogte.