De laatste dag van het jaar

1. Kak

We liggen onder vuur. We worden gebombardeerd met kak. ‘s Winters verzamelen alle spreeuwen van het hele continent in het natuurpark vlakbij ons huis. Dat doen ze niet in gezellig fladderende paartjes van twee. Nee, ze komen in enorme zwarte wolken van miljoenen en miljoenen en miljoenen nerveuze vogels hier naartoe. Het is alsof elke kolossale zwerm maar één brein heeft, het brein van een artistieke mathematicus bovendien, want in de lucht creëren ze met z’n  allen de mooist mogelijke beweeglijke vormen. Overdag zwermen ze uit en storten ze zich als luidruchtige sprinkhanenplagen op de olijfbomen. Tegen valavond keren ze als overbevolkte eskadrons in onze richting terug. Als een zwerm laag overvliegt, we horen hun vleugels dan als het monotone zoeven van banden op asfalt, als zo’n zwerm laag overvliegt schijten ze ons terras en huis vol. Vandaag hing onze witte was nog buiten. Slecht idee.

—-

2. Dieven

Ik zag de Panda van Vincenzo op de brug over de snelweg staan. Hij stond ernaast, zijn lange grijsblonde haren woeien als rastaplukken in de wind. ‘Het is te mooi weer om zelfmoord te plegen’, zei ik. Maar hij wachtte op de carabinieri. Hij had dieven gezien die op een veld van hem zijn olijven aan het stelen waren. Maar toen we er aankwamen waren die al weg. Ik de verte zag ik nog iemand met witte laarzen en een rood rokje de struiken invluchten. De politieman haalde zijn schouders op: ‘Dat is een prostitué.’ Ook hier, ja.

—-

3. Vuur

Ik krijg mijn vuur niet aan. Echt niet. Hoeveel aanmaaktwijgjes ik ook gebruik, het brandhout dat ik vanmorgen kocht is te doorweekt. Het rookt verschrikkelijk, maar wanneer de takjes opgebrand zijn blijft nog slechts zwartgeblakerd hout sissen. Keer op keer herbegin ik eraan. Neen. Het lukt niet. Volkomen opgefokt race ik weg op zoek naar droog hout. Wanneer ik terug thuis kom brandt mijn houtkachel als een tierelier. ‘Geen idee’, zegt Els, ‘Je was nog maar de deur uit of de vlam schoot er in.’