Brandende ballen

Ik vraag hem, ‘Wat verberg je daar onder je trui?’

Hij geeft me twee zoenen voor mijn nieuwjaar - ‘Tanti auguri’ - en antwoordt, ‘Cadeautje voor Els.’

Zij staat de afwas te doen en hij roept van op een afstand: ‘Els, ik heb iets voor je! Kijk, je handschoenen. Die had je vergeten in mijn winkel. Maar ik stel voor dat jouw man op die blog van hem schrijft dat ze gestolen werden, dat het de maffia was die erachter zat en dat ik ze van hen heb vrijgekocht.’

Hij is kwaad op me omdat ik te veel geheimen van zijn dorp onthul.

Mijn maat gaat zoals altijd vlak voor onze houtkachel zitten, strekt zijn handen voor zich uit.

‘Nee, serieus. Het hele land spreekt erover. ‘De man die levend in brand werd gestoken.’ Enkele dagen geleden vonden ze naast ons dorp, dat dorp dat jij zo lelijk vindt, een man wiens ballen in brand stonden. Letterlijk. Ze hadden zijn kruis met benzine overgoten en er de vlam in gezet. Hij is dood, nu. Hij laat vijf kinderen achter bij zijn vrouw, en eentje bij zijn minnares. Dat zal er wel iets mee te maken hebben. 

Ik lach ‘En dat hier je kruis in brand gestoken wordt als je vreemdgaat, daar zal ik weer niets over mogen schrijven, zeker?’

Hij zegt: ‘Waarover? Heb ik jou iets verteld? Jou vertel ik nooit meer iets.’

Hij roept naar de keuken: ‘Els? Tegen de ambulanciers heeft die man nog kunnen zeggen dat het drie kerels uit C. waren. Maar hou dat geheim voor die man van je, want anders schrijft hij er weer over.’